MUZIEK.NL, 7 december 2009

Alsof ze nooit zijn weggeweest. Hetzelfde art-work, dezelfde krachtige teksten en vooral de hoge kwaliteit aan songmateriaal die we van dit gezelschap gewend waren. In 2002 besloot Thé Lau te stoppen met The Scene. Zeven jaar later heeft de band duidelijk het heilige vuur weer gevonden. 'Liefde Op Doorreis' is de sterkste CD van deze Amsterdammers sinds 'Blauw' en 'Open'. En die laatste dateert toch al weer van zeventien jaar geleden. Rasmuzikanten verleren het nooit, dat blijkt maar weer.

Muzikaal is er niet veel veranderd bij The Scene. De opvallende stem van Thé Lau voert nog steeds de boventoon. Ook zijn teksten zijn nog even krachtig als vroeger. Verder het inventieve toetsenspel van Otto Cooymans. De staccato Nederrock doet de rest. Het viertal zat voor deze CD niet samen in de studio. De muzikanten stuurden hun partijen gewoon op naar Lau. Die smeedde het tot een geheel. Het gevaar bestaat natuurlijk dat het dan een bijeengeraapt rommeltje wordt. Daar is zeker geen sprake van bij 'Liefde Op Doorreis'. Het geluid en de productie zijn perfect. Nummers als 'Geluk', 'Nachttrein' en vooral 'Vrouw' kunnen zo op de setlijst tussen andere klassiekers. Ook de opvallende cover van Clouseau's 'Sterven Op De Planken' snijdt hout.

Meer woorden hoeven er aan deze plaat niet vuil gemaakt te worden. Vergeet alle slappe Nederlandstalige aftreksels van de laatste jaren en stop deze schijf in je speler. Soms is het dan toch nog fijn dat een band besluit om de instrumenten na een jarenlange sabatical weer op te pakken. Wees eerlijk, zo vaak gebeurt dat niet. Leon Weterings (muziek.nl)

LIVEXS, 24 november 2009

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Tien jaar na de split komt de Nederlandstalige band The Scene met een nieuw volwaardig album en 'Liefde Op Doorreis' is meteen een voltreffer. De band voegt aan haar karakteristieke geluid nieuwe impulsen toe, hetgeen leidt tot een bijzondere CD. Zanger Thé Lau klinkt schor als vanouds en hier en daar aangenaam chagrijnig; Emilie Bom zorgt vaak voor een mooie tweede stem en de toetsenpartij van Otto Cooymans zijn nog even fraai als pakweg anderhalf decennium terug. De band gaat vlammend van start ('Mijn Land'), trapt halverwege op de rem ('Vrouw') om te eindigen met een bijzondere cover: 'Sterven Op De Planken' van Clouseau. The Scene is in vorm en 'Liefde Op Doorreis' meet zich moeiteloos met 'Blauw' en 'Open', de twee beste platen uit de catalogus van de band. Nu The Scene weer geslaagd bijeen is, wordt het tijd dat Rick en Theo van de Tröckener Kecks ook hun strijdbijl begraven en een nieuw album gaan maken. Jim Jansen (livexs.nl)

DIGG.BE, 16 november 2009

***½ - Heeft een oude knar als Lance Armstrong voldoende potentieel om nogmaals te schitteren in de Tour de France? Het was dé vraag van de afgelopen zomer, en diezelfde vraag zouden we ook kunnen stellen bij de vele muzikale reünies die ons de laatste tijd te beurt vallen. Want kan een band na zoveel jaar stilte nog voldoende scherp uit de hoek komen, of wordt er enkel geteerd op oude glorie? Bijgevolg konden we niets anders dan 'Liefde Op Doorreis', het eerste echte nieuwe werk sinds '2007' van één van de beste Nederlandstalige rockbands, aan eenzelfde onderzoek onderwerpen.

'Mijn Land' mag dan vrij rustig - lees: akoestisch - uit de startblokken schieten, de elektrische gitaarsalvo's die in het refrein het mooie weer maken, doen het beste verhopen voor de rest van deze plaat. En blijkbaar weten deze oudere knarren nog best hoe ze moeten rocken, want je hoort het spelplezier er zo van af spatten. Toch zullen de fans van het stevigere werk van The Scene wat op hun honger blijven zitten, want de gitaren dienen op dit album vooral om hier en daar enkele mooie accenten te plaatsen. Het tempo gaat daarbij zelden hoger dan toegelaten op een gewone gewestweg. Nog liever neemt de band rond Thé Lau het openbaar vervoer, bijvoorbeeld in het voortdenderende 'Nachttrein', zonder enige twijfel een van de betere nummers hier. De hoofdrolspelers van deze cadans zijn de piano ("Ik ben 57 jaar en ik doe een trein na"), het achtergrondkoortje en - schrik niet - de strijkers, die hier en daar een mooie zinsnede uit de pen van Thé met fluostift willen markeren.

Ook 'Breek de Ban' delen we graag in bij de meer up-temposongs, maar toch is dit het eerste nummer dat ons niet echt kan bekoren. Daarvoor krijgen we een veel te flauw refrein voorgeschoteld. Ook 'Paradijs' zal niet meteen de geschiedenis ingaan als een echte The Scene-klassieker, maar dat is dan vooral omdat er veel te veel concurrenten te vinden zijn in het oeuvre van deze band. Dan zijn we meer te spreken over het funky 'Straat', waarin Thé zijn beste literaire schrijfkwaliteiten naar boven laat komen. Het is zonder meer bewonderenswaardig hoe hij hier met enkele uiterst eenvoudige zinnetjes een sfeerbeeld weet te scheppen van zijn omgeving. Zinsneden als "We ademen dezelfde lucht" doen ons zo terugdenken aan de thematiek van het overbekende 'Iedereen Is Van De Wereld'. Maar ligt het aan ons of klinkt alles hier net iets grimmiger dan in een vorige eeuw, alsof het geloof in de mensheid sindsdien wat aan kracht heeft ingeboet? Ook de scheurende gitaren in 'Atlanta' laten een band in bloedvorm horen en kunnen als u het ons vraagt niet anders dan uitgroeien tot een echte livefavoriet. Want laat daar vooral geen twijfel over bestaan: The Scene is en blijft duidelijk een echte liveband. Bij het tragere werk stippen we graag nog 'Vier Seizoenen' aan: of hoe eenvoud en de rauwe stem van Thé soms voldoende zijn. Maar vooral in het echte kippenvelmoment, opgedragen aan Thé Lau's Belgische hartsvriendin Yasmine, overstijgt men moeiteloos de ordinaire smartlap.

'Liefde Op Doorreis' is niet die nieuwe klassieker geworden waar menigeen op gehoopt had, het is echter ook geen complete afgang geworden. Dit is het werk van een band die goed weet wat haar sterke punten zijn en geen doorslag wou maken van een jongere versie van zichzelf. Bij de recensie van '2007' schreven we nog: "een mooi afscheidscadeau", maar we voelen aan onze tenen dat we wellicht nog niet af zijn van deze Nederrockers. Daar kunnen wij zeker mee leven en stilletjes kijken we zelfs uit naar een vervolgverhaal. Of om met het antwoord van de vraag van de zomer van 2009 af te sluiten: oude knarren kunnen dan misschien niet meer winnen, op imponeren kan je geen leeftijd plakken! Carlo Lippens (digg.be)

REVU, 15 november 2009

**** - 'Het land is bang / Maar ik ben niet meer bang', zingt Thé Lau in 'Mijn Land', het openingsnummer van het nieuwe Scene-album. Met nu gelukkig wel alleen nieuw werk; uiteindelijk de enige rechtvaardiging voor een reünie die de nostalgie overstijgt. Lau zingt zichzelf van Berlijn tot New York en van Luik naar Keulen, maar uiteindelijk blijft zijn ijkpunt het land waarvoor zijn hart nog steeds links klopt: 'Het waren duistere machten die ik daar zag / Die zachtheid verachten als slap gedrag'. Zijn band rockt en zwiert, Lau gromt en schmiert. In het beste nummer zingt hij: 'Sterven op de planken / Een goed moment om weg te gaan'. En geen moment eerder, graag. Leon Verdonschot (revu.nl)

CULTUURBEWUST.NL, 11 november 2009

Na elf jaar is er een studioalbum met nieuw materiaal van The Scene. Onder leiding van Thé Lau zijn er dertien nummers opgenomen die samen 'Liefde Op Doorreis' vormen. Na al die jaren klinkt het nog steeds rauw, hees en teder, maar daarnaast is ook de ervaring en het vakmanschap te horen.

Terugkeer
In 2007 lieten de band al even weten dat ze weer muziek aan het maken waren. Nadat het een lange tijd stil was geweest rondom het viertal, begon het toch weer te kriebelen. Als gevolg daarvan tourde de band weer rond en werd het album 2007 uitgebracht. Op het album werd een aantal nummers, waaronder de hits 'Blauw', 'Open' en 'Iedereen Is Van De Wereld', in een nieuw jasje gestoken.

Het product van Thé Lau
'Liefde Op Doorreis' is een gerecht van Thé Lau die zijn bandleden hiervoor als ingrediënten heeft gebruikt. Dat deze beeldspraak meer is dan een leuke vergelijking, bewijst de manier waarop het album is opgenomen. Afzonderlijk van elkaar hebben de bandleden hun partijen ingespeeld en opgestuurd naar Lau. Hij heeft gecomponeerd, gecombineerd en uiteindelijk ook geproduceerd.

Harmonisch geheel
Hoewel de muzikanten apart van elkaar heben gewerkt, is dat niet te horen op de plaat. Lau heeft zijn werk goed gedaan, want de verschillende partijen zijn feilloos op elkaar afgestemd. Vooral bij het nummer 'Nachttrein' lijkt het alsof je zit te luisteren naar een strakke liveband.

Zang overheerst
Tekenend voor de muziek van The Scene is ongetwijfeld de stem van Lau. Deze is rauw, hees, oprecht en doet wat hij wil. Liefhebbers zullen ervan genieten, maar de timing van Lau zal niet bij iedereen in de smaak vallen. De eenheid van de muziek wordt door de zanger aan zijn laars gelapt, want de zang voegt zich weinig of niet in de harmonie van de instrumenten. Het effect hiervan is dat de aandacht van de luisteraar naar de zang getrokken wordt. Daarnaast lijkt de muziek soms een decoratieve functie te vervullen, terwijl die ook zeker de aandacht verdient. Dit is goed te horen in het nummer 'Straat'. Over de funky muziek loopt Lau eigenwijs uit de maat en laat zo zijn zang op de voorgrond treden.

Subtiele liefde
Dat het album met liefde doordrenkt is, verklapt de titel 'Liefde Op Doorreis' al. Met gevoel voor poëzie zijn de teksten samengesteld en op geen enkel moment klinkt het aanstellerig of blasé. Lau laat zien dat de liefde groots en verheven kan zijn - "wij zijn Adam en Eva, dit is het paradijs" - maar daarnaast ook eenvoudig klein en grijpbaar: "een vredig stil station op een rommelige reis".

België
The Scene heeft in Nederland nooit zoveel bekendheid genoten als bij de zuiderburen. Toen ze met de single 'Blauw' (1990) nog in de hitlijsten terecht moest komen, had België de band al omarmd en in hun hart gesloten. De bandleden zijn dit niet vergeten, want het laatste nummer op de CD, 'Sterven Op De Planken', is een cover van de Vlaamse band Clouseau. De theatertour die in februari van start gaat, zal The Scene langs vele podia in het Nederlandstalige deel van de Benelux leiden. Naast de nieuwe plaat dus genoeg mogelijkheden voor de Nederlander om te gaan genieten van muziek van eigen bodem. Djim van Zalk (cultuurbewust.nl)

NRC HANDELSBLAD, 10 november 2009

*** - Zwoegend bereikt zanger Thé Lau het eind van de zin. Die luidt: "IJzer krijst op ijzer, slijpt de baan die ik altijd al wilde gaan/ het rommelt in mijn brein." Niet alleen de instrumenten maken muziek bij The Scene, ook de woorden hebben ritme en klank. In zijn teksten gebruikt Lau vaak ongewone woorden; knoestig en tijdloos. Dat knoestige geldt ook voor The Scene als band. Op hun eerste nieuwe plaat van deze eeuw zijn de nummers weerbarstig en niet bedoeld om te behagen. De melodieën lijken het oor te willen ontwijken, maar hebben uiteindelijk toch een pointe. Liedjes als 'Mijn Land', 'Breek De Ban' en uitschieter 'Nachttrein' worden gedragen door stoere ritmes, en een soms schurende rockgitaar. Lau’s stem is doorleefd, soms zelfs te. Het geluid onderstreept de teksten over "ranzige café’s" en "sterven op de planken". Maar als hij wil uithalen is hij schor en lijkt de klank uit de tonen weggesleten. Dat is jammer. Bij zoveel finesses had klankkleur de vervolmaking kunnen zijn. Hester Carvalho (nrc.nl)

HET PAROOL, 4 november 2009

**** - In 2002 leek frontman Thé Lau de deur nog achter zich dicht te gooien met een dreun die behoorlijk definitief klonk. Hij was het gepolder met The Scene zat. Hij sloeg zijn vleugels uit en ging als troubadour de kleine zalen in. Die beslissing leverde mooie platen op – 'De God Van Nederland' (2002), 'Tempel Der Liefde' (2006) en '2008' (2008) – maar de oude fans zullen toch zijn opgeveerd toen tussen die laatste twee albums in de reünie–CD '2007' (2007) verscheen. Klassiekers als 'Blauw', 'Rigoureus' en 'Iedereen Is Van De Wereld' werden daarop in een kek nieuw jasje gehesen, maar deze best–of–met–een–twist kon je nauwelijks een comeback noemen. Maar nu is The Scene wél echt terug. Op 'Liefde Op Doorreis' staan elf gloednieuwe nummers en een rare, maar leuke cover ('Sterven Op De Planken' van ... Clouseau!). Ouderwets sterke nummers. Het herkenbare stuwende rockgeluid is er, zoals in de opener 'Mijn Land' of het surrealistische 'Nachttrein'. Elders is er net wat meer funk aan hun muzikale mengsel toegevoegd. En in ballades als 'Geluk', 'Vrouw' en het snerpend mooie 'Tijd' nu ook binnen de band de ruimte zich van zijn schuurpapieren chansonnierskant te laten zien. Goed nieuws. Net als het feit dat The Scene er dertig jaar na hun debuut in slaagt vertrouwd maar tóch niet sleets te klinken. Dirk-Jan Arensman

HDC MEDIA, 30 oktober 2009

***** - Een bekentenis: ik had het nooit zo op The Scene. Dat quasi-verveelde, die te grote woorden. En nu? Als een blok gevallen voor deze 'Liefde Op Doorreis'. Maar wat wil je ook, zelfs de rozen op het CD-hoesje zijn prachtig. Bovendien, met de openingstrack 'Mijn Land' worden deze nederrock, de sfeer en de thematiek onmiddellijk zó sterk neergezet. Die eerste regels van zanger/tekstschrijver Thé Lau: 'Dit is mijn land/ Hier ben ik geboren/ Kort na de oorlog/ Dichtbij de zee en het strand'. Waarna hij zichzelf weer als indiaantje ziet in de tuin in Bergen, met Duitsers in aantocht. Duitsers, die geen soldaten maar verdwaalde toeristen blijken. Elke track krijgt z'n eigen accent en telkens voert Lau de spanning weer op naar onontkoombare beelden als dat 'mijn lief ligt tegenover me te slapen' (in 'Nachttrein')  of die van 'de eenzame grootsheid van een vrouw' (in 'Vrouw'). Na twaalf van die parels wordt ontroerend afgesloten met 'Sterven Op De Planken'. Peter Hovestad

DENHELDERACTUEEL.NL, 30 oktober 2009

The Scene heeft ons lang in spanning gehouden, maar elf jaar na 'Marlene' uit 1998 komt de band met een nieuw studioalbum: 'Liefde Op Doorreis'. Thé Lau, Emilie Blom van Assendelft, Otto Cooymans en Jeroen Booij hebben er een jaar lang aan gewerkt. Het is een CD geworden waarop Thé Lau terugdenkt aan zijn jeugd, droomt over een treinreis, inspiratie opdoet in Parijs, New York en Atlanta en hartstochtelijk de liefde bezingt. Het is maar goed dat deze formatie in 2007 besloot tot een reünieconcert. Ze waren min of meer gestopt en met individuele projecten bezig. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en na een aantal live optredens genieten we nu van nieuw werk. De eerste tonen van het album zijn van de track 'Mijn Land' en klinkt weer als vanouds, als The Scene van weleer. Het rauwe hese en vooral tedere stemgeluid van Thé Lau neemt je mee op reis, we komen aan in New York, Parijs, waar hij 'Nachttrein' schreef , Atlanta en zelfs op de Afsluitdijk, dit alles met een vleugje liefde. Het onmiskenbare "Scenegeluid" overheerst de plaat en dat is goed.

De kreunende orgelpartijen van Otto Cooymans, aangevuld met de puntige baspartijen van Emilie Blom van Assendelft, de dampende drumslagen van Jeroen Booij en de teksten vol poëzie van Thé Lau, bedekken deze plaat met een laagje fluweel. Wie op zoek is naar stevige rocknummers zoals 'Iedereen Is Van De Wereld' komt deze niet tegen. Geen nummers voor in de kroeg, nee gewoon thuis met koptelefoon en de ogen dicht. 'Liefde Op Doorreis'. The Scene had zich geen betere titel voor het nieuwe album kunnen wensen; het is immers een groep muzikanten die met veel liefde voor de muziek en voor elkaar steeds weer verder gaat, op zoek naar nieuwe grenzen. Vond je The Scene voorheen niets, dan vind je het nu ook niets.

Het album krijgt van mij een dikke negen en hoort mijn inziens bij iedere (neder)pop liefhebber in de collectie thuis. Mijn devies is; luisteren deze plaat! Twaalf kunstwerkjes zoals alleen de Scene ze kan maken. Wat ben ik blij dat ze terug zijn! Wop van Eis (DenHelderActueel.nl)

GODDEAU.COM, 28 oktober 2009

Twee jaar geleden was er die onverwachte en onverhoopte reünie: '2007' leidde een pletwals van een reünietour in, die duidelijk maakte dat The Scene alleen zelf dat grote gat kan opvullen dat de band zeven jaar geleden (vooral in Vlaanderen) achterliet. Nu is er die verwachte en verhoopte volledig nieuwe plaat, en die doet eigenlijk net hetzelfde.

Waar '2007' het bekendste werk dit decennium in loodste, doet 'Liefde Op Doorreis' dat met de groep zelf. Dit is geen gewone reünieplaat — even snel de hoogdagen van weleer opzoeken door nieuwe songs met de beproefde formule op te nemen, met niet meer dan flauwe doorslagjes als resultaat. Niets van. 'Liefde Op Doorreis' laat een nog steeds evoluerende groep muzikanten horen, die nu vrank en vrij kunnen en willen doen wat in de verzuurde sfeer rond de eeuwwisseling niet meer lukte. The Scene kiest zo niet de gemakkelijkste weg — het is nooit anders geweest.

Alleen daaraan ontleent 'Liefde Op Doorreis' al zijn bestaansreden. Dit is een plaat van een groep die nog dingen wil en kan bewijzen, al had niemand hun het tegendeel kwalijk genomen. The Scene is een jukebox zoals vandaag zowat geen enkele band in de Lage Landen er kwalitatief een kan zijn, maar hun ambities en kwaliteiten reiken nog steeds verder dan dat. Geen wonder dat drummer Jeroen Booij een drietal jaar geleden als eerste durfde uit te spreken dat hij bij The Scene een "onaf gevoel" had: toenmalige laatste plaat 'Marlene' uit 1998 moet, mede door platenfirmaperikelen, één van de meest gemiste en onderschatte platen van de afgelopen twee decennia zijn in onze contreinen — luister vooral nog eens naar songs als 'Marlene', 'Horizon' en vooral het naar Jacques Brel zwemende 'Rivier'.

'Marlene' was het ultieme bewijs dat The Scene zoveel meer was dan een (zucht) "Nederlandstalige rockband", al merkte toen geen hond dat op. Met 'Liefde Op Doorreis' moet dat wel lukken. De rauwe livesound van '2007' wordt overtuigend doorgetrokken, maar dit is niet zomaar een rockplaat. Opener 'Mijn Land' echoot weliswaar 'Bruid' van op 'Arena' en doet je als een crash test dummy schrap zetten voor de rest van de plaat, maar die verwachtingen worden al gauw getemperd.

'Liefde Op Doorreis' is immers een overzicht van alles wat Thé Lau de afgelopen twintig jaar heeft gemaakt en geschreven, ook zijn twee soloplaten, daarin gesteund door een band die hem nu wel in zijn solo-uitspattingen volgt. De vooruitgestuurde single 'Nachttrein' doet je denken aan het fantastische 'Waar Mensen Wonen' van op Lau's eerste soloplaat 'De God Van Nederland', terwijl de muziek van Otto Cooymans komt. Dat zegt alles over deze plaat, en over het nut van de retraite die The Scene achter zich heeft. 'Liefde Op Doorreis' is trouwens afzonderlijk door de verschillende groepsleden opgenomen door bestanden over en weer te sturen. Deels een bewuste keuze opdat de groepsleden elkaar niet snel in de nek zouden springen, deels ook door overmacht: sommige groepsleden hebben nu eenmaal een job na(ast) The Scene.

Mede daardoor is de inbreng van bassiste Emilie Blom Van Assendelft groter dan ooit tevoren. 'Liefde Op Doorreis' beklemtoont nog meer de funk van The Scene, zoals in 'Straat' en 'Leef'. Lau kan zich anderzijds meer dan ooit uiten als chansonnier binnen deze band (het tekstueel fantastische 'Geluk', 'Vrouw' en 'Vier Seizoenen'). Thematisch moet dit trouwens de meest romantische, warme Scene-plaat ooit zijn. Zo expliciet zong hij "Ik hou van jou" nog nooit als in 'Leef' — al relativeert hij dat onmiddellijk met "meer is er niet". Als vanouds bezingt Lau op onnavolgbare wijze de liefde en de vrouw, met een stem die elk woord op je eigen ziel beitelt.

Dat alles neemt niet weg dat het er al eens episch à la 'Open' aan toe mag gaan, zoals in het uitstekende 'Atlanta' en 'Breek De Ban'. Songs als 'Paradijs' en 'Kind Van De Maan' bewijzen met de vingers in de neus wat een braakliggend terrein deze groep vooral in Vlaanderen had achtergelaten. Toch zijn het de momenten waarop The Scene echt verrast die het meest bijblijven: in het afsluitende 'Tijd' trekt een krassende viool diepe groeven in de song, bisnummer 'Sterven Op De Planken' is een cover van Clouseau (geschreven door Jan Savenberg, de man achter 'Domino', 'Daar Gaat Ze' en 'Oker') die uit de mond van Lau je huid drie minuten lang barre momenten bezorgt.

Door dat alles is 'Liefde Op Doorreis' geen herhalingsoefening, maar een volwaardige aanvulling op een al lichtjes indrukwekkend oeuvre. Een verdienste an sich. Begin volgend jaar gaat de band weer op tournee en doet daarmee enkele theaters aan, iets wat de groep nog niet heeft gedaan. Hopelijk bevalt het hen. En u. "De tijd vergeet/de tijd verslijt" mijmert Lau in 'Tijd'. Niets is minder waar — voor deze groep althans. Philippe Nuyts (goddeau.com)

DE MORGEN, 26 oktober 2009

**** - Nieuw werk van The Scene leek lange tijd onwaarschijnlijker dan een Nirvanareünie. Maar kijk: de tijd heelt alle wonden en nu heeft de band met 'Liefde Op Doorreis' voor het eerst in elf jaar weer een CD uit. Goed, twee jaar geleden was er ook al '2007', maar dat was weinig meer dan een heropgenomen greatest hits om de spieren weer wat los te spelen en de interesse voor de reünieconcerten wat aan te zwengelen. Het was een wat dubbelzinnige zet - met wat kwade wil zou je het zelfs geschiedvervalsing kunnen noemen -, maar dit keer is The Scene écht terug, en haalt de groep ook haar oude vertrouwde niveau weer.

Virtuoos proza op muziek
Dat is niet alleen de verdienste van Thé Lau - een zanger die met zijn zorgvuldig geboetseerde songteksten evenveel aan het Nederlands toevoegt als virtuoze prozaschrijvers als Claus, Brouwers of Herman de Coninck. Ook de rest van de groep draagt bij tot de onmiskenbare Scene-sound - die sensuele, vrouwelijke bas, dat hakkelende gitaargeluid, die soms haast als clavecimbel klinkende keyboards- zodat de songs telkens weer op grandioze wijze openbloeien tot het haar op je armen recht overeind komt staan.

Hét krop-in-de- keel-moment van 'Liefde Op Doorreis' is het hartverscheurend gezongen 'Vrouw', waar het refrein ("Waar ik meer dan van muziek / Meer dan van mezelf / Waar ik het meest van hou / Is de grootse eenzaamheid / De eenzame grootsheid van een vrouw") van die aard is dat je er wel héél stil van wordt. Thé's stem trekt, briest, mijmert en huilt met alle buffers naar beneden, boort dwars naar de essentie. Ook 'Kind Van De Maan' en 'Nachttrein' zijn Scene-classics in wording en voelen onmiddellijk vertrouwd aan zonder dat je het gevoel hebt dat je ze al een keer eerder hebt gehoord. 'Tijd', een pianonummer waar een krassende viool eelt van de ziel krabt, geeft bovendien aan dat de groep ook buiten de eigen lijntjes durft te kleuren. En voor wie stelt dat covers altijd minder zijn dan het origineel, vertolkt The Scene met de tongue stevig in cheek 'Sterven Op De Planken' van Clouseau. Alleen zetten Thé Lau en zijn reisgezellen het nummer zodanig naar hun hand dat je geen moment denkt aan Koen of Kris.
 
Het heeft even geduurd, maar Liefde op doorreis luidt de glorieuze terugkeer in van een van de belangrijkste rockgroepen uit het Nederlandse taalgebied. Pas nu besef je hoezeer The Scene gemist is geweest. Bart Steenhaut (demorgen.be)

NU.NL, 26 oktober 2009

8/10 - Het is 30 jaar na de oprichting van The Scene en elf jaar sinds hun laatste CD met alleen nieuw materiaal. Op de CD '2007' stonden al twee nieuwe nummers naast bewerkingen van oude materiaal, maar de vlam is weer opnieuw in The Scene geslagen. Thé Lau en kornuiten hebben de handen in een geslagen en komen met hun veertiende CD, 'Liefde Op Doorreis'. En die klinkt alsof The Scene nooit is weggeweest. Thé Lau, schor als vanouds, de gitaar in hypnotiserende riffjes en teksten in onnavolgbare, maar toch simpele poëzie.

Funky
Daar omheen wordt wat gespeeld met meer funky ritmiek, en meer soul waardoor de band in ieder geval niet klinkt alsof ze een oud kunstje doodleuk herhalen. Maar ook weer niet zoveel dat het geluid van Nederlands meest bezwerende band wezenlijk verandert. 'Liefde Op Doorreis' is dan ook geen poging om nieuwe fans te maken. Vond je The Scene tien jaar geleden niets, dan komt daar met deze plaat geen verandering in. Voor de liefhebbers is dit echter waar ze sinds de heroprichting en de twee nieuwe nummers uit '2007' op hebben zitten wachten. Twaalf Nederlandstalige beschrijvende kunststukjes zo als alleen The Scene ze kan maken.

Surrealistisch
Tracks als 'Nachttrein', waarin je muzikaal werkelijk over het spoor wordt meegetrokken naar Berlijn en tekstueel door een semi-surrealistisch spoorboekje, of 'Vrouw', waarin Lau zijn onderwerping schetst aan de vrouw over simpele gitaar en swingende percussie, zijn toppers binnen het oeuvre van de band. En ook in 'Vier Seizoenen' wordt met letter en toon een prachtbeeld van liefde geschetst.

Bezwerend
2009 brengt The Scene zo als we die van de jaren ’90 kennen. Goed, gedegen, bezwerend. 'Liefde Op Doorreis' is een prachtige toevoeging aan de al bestaande discografie, geen wanklank op deze CD te vinden. Het is net of de band nooit weg is geweest. Hij bevat weliswaar geen hits die massaal meegezongen zullen worden in de goede kroeg, maar genoeg nummers om thuis of op het festival op mee te deinen. Met de ogen dicht, dat wel. Tjeerd van Erve (nu.nl)

DE STANDAARD, 24 oktober 2009

Thé Lau is een schrijver, dat voel je vanaf het begin van 'Liefde Op Doorreis'. Het is mooi hoe hij in 'Mijn Land' herinneringen aan zijn moeder koppelt aan zijn bedenkingen over de angst die steeds meer bezit neemt van de mensen. Bovendien vertolkt hij die gedachten met The Scene, een van de beste Hollandse bands van de afgelopen decennia. De groep zet een rauwe rockstructuur neer, met een goede groove en schurende gitaren. Nog beter is 'Nachttrein', een donkere evocatie van een surrealistische droom. Mooie groove alweer, en goede effecten. Die heeft The Scene nodig, want een 'gewone' rocksong als 'Breek De Ban' klinkt wat afgekauwd. Deze groep moet zich hoeden voor een groezelig effect, dat opduikt als het tempo neerwaarts gaat en de hese bariton van Lau plechtig en poëtisch gaat declameren, zoals in 'Paradijs'. Maar 'Sterven Op De Planken' is wel een mooi pensioenlied, en een typisch staaltje zelfvergroting van de romanticus Lau. Downloatips: 'Nachttrein' en 'Straat' (standaard.be).

DAMUSIC.BE, 24 oktober 2009

U hebt er ons al vaak over horen zeuren, maar blijkbaar zeuren we nog niet hard genoeg: het Nederlandstalige muziekgebeuren wordt nog altijd geregeerd door neuzelaars, navelstaarders en broebelaars met artistieke pretenties. Wij sprongen dan ook een klein gaatje in de lucht toen we 'Liefde Op Doorreis', de nieuwe plaat van het bijna doodgewaande The Scene, in onze bus kregen. De plaat opent met 'Mijn Land': een akoestische gitaar, en Thé Lau, die mijmert over zijn jeugd. Maar vooraleer wij "Oh nee!" kunnen denken, maken drums, gitaar en bas er een rocker in klassieke Scenestijl van. Meer dan degelijk, maar geen knaller - net als 'Geluk' en 'Vrouw'. U zal ons geen kwaad woord over de tekst horen zeggen, maar muzikaal had het best wat opwindender gemogen dan de voortkabbelende gitaarbegeleiding.

Het kan geen toeval zijn dat we net de funkier dingen het leukste vinden. 'Nachttrein' bijvoorbeeld. Vergissen we ons of herkennen we er iets in van 'Waar Mensen Wonen', volgens ons de onbetwiste topper op Lau's soloplaat 'De God Van Nederland'? Kan best zijn, maar het is opvallend dat The Scene klinkt als The Scene. En dat Thé Lau solo helemaal anders klinkt. "Ne zanger is ne groep", zong Wannes ooit, maar The Scene is duidelijk meer dan een begeleidingsbandje. 'Breek De Ban' is zelfs helemaal vintage Scene. 'Straat' is ook nog zo iets leuks: het heeft héél dicht tegen Stevie Wonders fijnste funkwaren gelegen. En bij ons weten zijn er niet veel Nederlandse of Vlaamse artiesten de er mee wegkomen funky te doen. Hier lukt het dus wel. 'Leef' lijkt dan weer erg op 'Je Me Fâche', toevallig Axelle Reds sterkste nummer. Niet uitzonderlijk origineel dus, maar in dit geval bedekken we dat graag met de mantel der liefde. 'Vier Seizoenen' en 'Kind Van De Maan' zijn helemaal ons pakkie-an: Tom Petty meets Pearl Jam, in bescheidener proporties weliswaar. Het contrast met 'Tijd' is helaas wat te groot: een al te introspectieve Lau die op piano en viool mijmert over Nederland. Nee, hou dit liever voor een tuinfeestje ten paleize van Hare Majesteit. Ook 'Paradijs' valt wat bleekjes uit. Zeker als je bedenkt dat Tröckener Kecks ook een lied hebben dat zo heet en dat we jaren later nog kunnen nazingen. Kecks, waer bestu bleven?

Nee, deze plaat is geen kopstoot geworden. Anderzijds hebben we sinds lang niks gehoord dat ook maar enigszins aan de knieën komt. De oudjes houden de eer van de rock hoog terwijl het jonge grut maar wat zielloos aanmoddert, troosteloos herkauwt en musiceert zonder identiteit. Yep, de Nederlandstalige muziek staat op het niveau van de Engelse en de Amerikaanse mainstream. Niet iets om trots op te zijn. Lau en de zijnen hebben de twijfelachtige eer de enige Nederlandstalige rockers te zijn die iets presteren wat het beluisteren waard is in deze tijden van bloedarmoede. Stefaan Van Slycken (damusic.be)

OOR

Na het doorstartalbum '2007', waarop voornamelijk herbewerkingen van bekende nummers stonden, hebben we toch nog behoorlijk lang op een nieuw, volwaardig album van The Scene moeten wachten. Thé Lau, Emilie Blom van Assendelft, Jeroen Booy en Otto Cooymans hebben er echter geen half werk van gemaakt. 'Liefde Op Doorreis' bevat een twaalftal vertrouwd klinkende potige rockers en ballads, maar klinkt gevarieerder, extra doorleefd en, zo zou je haast zeggen, volwassener. Lau zoekt voor zijn poëtische teksten inspiratie in zowel wereldsteden als zijn geboortedorp Bergen, maar omarmt vooral met veel hartstocht de liefde.

De haast surrealistische droom 'Nachttrein' en het al even tot de verbeelding sprekende 'Straat' schurken dicht tegen zijn solowerk aan. Hoewel hij ook tekent voor het leeuwendeel van de muziek is het desondanks een echte bandplaat geworden. Liedjes als de machtige binnenkomer 'Mijn Land', het al even gedreven 'Atlanta' en de tedere liefdesverklaring 'Vier Seizoenen' klinken als ouderwetse Scene-krakers. Adembenemend afgerond met het twee jaar eerder voor een Clouseau-tribute opgenomen 'Sterven Op De Planken', dat het Vlaams origineel moeiteloos doet verbleken. De vroegere magie lijkt alleen nog maar gegroeid. Marcel Haerkens (oor.nl)

FILEUNDER.NL, 22 oktober 2009

Voor mij is The Scene altijd één van de beste Nederlandse bands geweest, en hoewel zanger Thé Lau solo wel een deel van het gat opvulde dat ontstond toen de band ermee ophield, bleef er ook altijd een leegte achter. Soms is het geheel nu eenmaal meer dan de som der delen. Zonder dr. Eus van Someren, maar met Emilie Blom van Assendelft, Otto Cooymans en Jeroen Booy is Thé nu officieel terug. En hoe! De eerste luisterbeurt van 'Liefde Op Doorreis' bezorgde me direct al een warm gevoel van binnen, want daar waren ze weer: de warme sfeer, de liefde voor muziek en dat onmiskenbare Scene-geluid, tegenwoordig soms aangevuld met strijkers, zoals in 'Nachttrein'. En wat te denken van 'Geluk', waarin het aanvankelijk lijkt of Thé je hoogstpersoonlijk in je oor staat te fluisteren, waarna hij vervolgens toewerkt naar een prachtige muzikale climax. Zijn teksten klinken bij vlagen cryptischer dan Bløf ze ooit geschreven heeft, maar ergeren gelukkig nooit. Nee, eerder nog klinken ze als pure poëzie, recht uit het hart. 'Dit is mijn land, hier ben ik geboren', zingt hij in 'Mijn Land'. Zo is het maar net, en daar ben ik hartstikke blij mee, want op een band als The Scene kun je alleen maar heel erg trots zijn! File Under: Grootse comeback (fileunder.nl).

PLATOMANIA, 7 oktober 2009

Een topalbum. 'Liefde Op Doorreis' is een topalbum. Songs die stuk voor stuk ontroeren tot op het bot. Tuurlijk, het herenigingsalbum '2007' was leuk, was fijn. Was een bevestiging van terugkeer. Maar och, dit is van een veel groter belang. Die karakteristieke, sensueelzacht kreunende orgelpartijen van Otto. De puntige Emilie-baspartijen van stavast. Het dampende en immer gedreven drumwerk van Jeroen. De cleane gitaarnotenregens die worden gevolgd door de gierende stortbuien van de noodweer van de rock. De croonende mompelstem die zijn beeldschone verhalen zingt. Thé Lau namelijk, is dé man die het als geen ander over zijn 'lief' kan hebben. Een man die mijns inziens zeer rap literaire prijzen moet verdienen voor zijn schitterende zielenroerselen. Als Lau het heeft over satanbaby’s, over straten, over indianen, over cafés, over kolkende branding of spotlights, over mededogen of kraken, over paradijs en over dansen. Tja sorry, maar dan gáát het ergens over. Kortom, deze band draait weer op volle kracht. Mijn God, wat heb ik The Scene gemist. Dennis Dekker (platomania.eu)